Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

Να θυμάσαι την Κούβα




Όταν αναρωτιέσαι αν υπάρχει πιθανότητα να επιβιώσει ο έρωτας εκεί που ο θάνατος ανοίγει τα σαγώνια  του σαν καρχαρίας έτοιμος να σε καταβροχθίσει 


Να θυμάσαι την Κούβα 


Όταν αναρωτιέσαι αν υπάρχει πιθανότητα να επιβιώσει η ελπίδα εκεί που ο φόβος είναι παντοκράτορας κι η θηριωδία του φαίνεται η δική σου ειμαρμένη


Να νιώθεις και την Κούβα 


Όταν αναρωτιέσαι αν υπάρχει πιθανότητα να επιβιώσει η λογική εκεί που την τρέλα ονομάζουν νόμο φυσικό, στο άθλιο ίδρυμα που σε 'χουν δέσει με ζουρλομανδύα 



Να συλλογίζεσαι ακόμα μία φορά την Κούβα 

*****


Υπάρχει τέτοια χώρα;

ΝΙΚΟΣ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ
Υπάρχει χώρα που να παρέχει για την εκπαίδευση των παιδιών της το 23% του προϋπολογισμού της και το 9% του ΑΕΠ της σε τρέχουσες τιμές, ώστε να εξασφαλίζεται
  • η λειτουργία 9.433 σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης,
  • η δημόσια και δωρεάν παροχή εκπαίδευσης σε 1.771.800 μαθητές και σε 140.600 παιδιά στα νηπιαγωγεία της χώρας
  • καθώς και  η δημόσια και δωρεάν πανεπιστημιακή εκπαίδευση σε 145.770 φοιτητές;   
  Υπάρχει χώρα που να παρέχει για την Δημόσια Υγεία και την Κοινωνική Πρόνοια ποσό που αντιπροσωπεύει το 28% του προϋπολογισμού της και το 11% του ΑΕΠ της ώστε να εξασφαλίζει στον πληθυσμό της, δημόσια και δωρεάν
  • 12.400 μονάδες ιατρικής φροντίδας,
  • 151 νοσοκομεία,
  • 451 πολυϊατρεία,
  • 10.782 εγκαταστάσεις οικογενειακών ιατρών,
  • 110 οδοντιατρικές κλινικές,
  • 147 οίκους ευγηρίας,
  • 265 κέντρα ηλικιωμένων
  • 30 κέντρα σωματικής αναπηρίας.
  • 1.200.000 εισαγωγές σε νοσοκομείο σε περισσότερες από 45.000 κλίνες,
  • 86 εκατομμύρια ιατρικές εξετάσεις
  • και περίπου 28,5 εκατομμύρια οδοντιατρικές επισκέψεις;
  Υπάρχει χώρα που να παρέχει στον τομέα του Πολιτισμού και του Αθλητισμού ποσό που αντιστοιχεί στο 5% των τρεχουσών δαπανών του προϋπολογισμού της ώστε να λειτουργούν και να προσφέρονται στον λαό της
  • 276 κινηματογράφοι,
  • 285 μουσεία,
  • 88 θέατρα και θεατρικές αίθουσες,
  • 392 βιβλιοθήκες,
  • 343 πολιτιστικά κέντρα,
  • 19 κλαμπ παραδοσιακής μουσικής,
  • 130 γκαλερί,
  • 5.134 αθλητικές εγκαταστάσεις με 4.591.000 αθλούμενους;
   Υπάρχει χώρα που να παρέχει πάνω από το 16% του προϋπολογισμού της στον τομέα της κοινωνικής της ασφάλισης, ώστε να εξασφαλίζει
  • καταβολή συντάξεων σε 1.672.000 συνταξιούχους όλων των κατηγοριών (συντάξεις γήρατος, αναπηρίας και θανάτου) συμπεριλαμβανομένων των παροχών μητρότητας;
    Εν κατακλείδι: Στον πλανήτη Γη, εδώ όπου 8 «Κροίσοι» διαθέτουν – σύμφωνα με τα στοιχεία της «Oxfam» – περιουσία η οποία ισούται με τα υπάρχοντα 3,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων (!), δηλαδή το 50% του πληθυσμού της Γης, υπάρχει χώρα που ζει… στον κόσμο της και παρέχει το 72% του προϋπολογισμού της για να καλύπτει τις κοινωνικές ανάγκες του πληθυσμού της;
    Υπάρχει. Και λέγεται «Κούβα».
    Πριν από λίγες μέρες συγκλήθηκε η κουβανική Εθνοσυνέλευση η οποία ενέκρινε τον νόμο του κρατικού προϋπολογισμού του 2017 με τον οποίο το 72% των τρεχουσών δαπανών διατίθεται σε βασικές κοινωνικές υπηρεσίες που συνδέονται με την ποιότητα ζωής του πληθυσμού και τις παροχές κοινωνικής ασφάλισης.
    Ποιο είναι το ερώτημα, λοιπόν, που μας απευθύνει κάθε επιφανής εκπρόσωπος της δημοκρατίας που τελεί υπό την εποπτεία του ΣΕΒ, του Σόιμπλε, της τρόικας και που αφηνίασε με αφορμή τον θάνατο του Κάστρο; Αν «θέλουμε να γίνουμε Κούβα», είπατε;

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

βαπτισμένη στη θάλασσα






«Εγώ
Που έχω βαπτιστεί στη θάλασσα
Την κίνησή της στο αίμα μου αέναη θα νιώθω
Και μονάχα στο απέραντο γαλάζιο της μπορώ
Να.. οριοθετηθώ..» μου είπες πάλι

Πλοηγούμενη ως συνήθως στον αυτόματο πιλότο
Της διαίσθησης, με ύφαλους ανησυχίας σε απόσταση
Που  όμως βρίσκεις παλι εμπρός σου, και σε τυραννούν...
Ακόμα ψάχνοντας για το ιδανικό, πρωτόγνωρο λιμάνι
Αν και ξέρεις πως λιμάνι δεν σε χώρεσε ποτέ

Και κάθε τόσο που θα πεις ν' αράξεις, πάλι θα σαλπάρεις -
Μιας και ό, τι φαίνεται καινούριο γρήγορα παλιώνει
Κι όλα τα λιμάνια καταλήγουν να μην διαφέρουνε
Σε τούτο:  το ακριβότερο αντικείμενο επιθυμίας άλλου
Δεν γίνεσαι όταν πυξίδα σου ποτέ δεν κάνεις την ευχή του

Σ' όποιο λιμάνι τελικά κι αν μπεις...
Και τάχα μου ποιος δεν γνωρίζει ήδη
Πως η «θάλασσά σου» - που παντού και πάντοτε
Για σκέπασμά της έχει έναν αχανή ουρανό -
Με εγγυήσεις  δεν σε ταξιδεύει;

Πρόσφατα - που πέρασες  διπλα απ' τον σκόπελο
Αγγίζοντάς σχεδον το σώμα του, λες κι ήταν βαλτωμένο
Με την κεφαλή του κάτω από την επιφάνεια  του υγρού
Εκείνης της «θολής ακινησίας» που σε απωθούσε -
 Ξαφνικά πώς έγινε το πέλαγος «ελώδης λίμνη»

Ενώ πάν' απ' τη ράχη του όγκου του που είχει πια κυρτώσει
Απ' το βάρος  του φορτίου τόσων ύβρεων και προσβολών
«Κουνούπια νοσηρά» είπες  πως είδες ν' ανυπομονούν
Να ξεδιψάσουν με το αίμα απ'  την καρδιά σου -
Βιάστηκες παλι να απομακρυνθείς...

Μήπως κοιμάσαι κι ονειρεύεσαι
Σαν έρμαιο στα κύματα με μάτια ανοιχτά
Ασκαρδαμυκτί να βλέπεις τον ορίζοντα, καθώς η φάλαινα
Που νόμιζες πως ηταν σκόπελος απομακρύνεται αργά
Χωρίς να βλεπει πίσω;

Τι είπε στο τραγούδι του το κήτος; Να το ξαναπώ;
Τα μάτια σου τα ωραία θα τα κλείσεις για ν' ακούσεις;
«Ο άνθρωπος που ήταν μέχρι χτες μια νήσος παραδείσου
Ξάφνου δεν μπορεί να γίνει άγονη βραχονησίδα, παρά μονο
Στο μυαλό σου»...  Μάταιο. Απλά, δεν θέλεις να το καταλάβεις...



Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Η αλλαγή που θες να δεις γίνε εσύ





«Η αλλαγή που θες να δεις γίνε εσύ», είπεν ο Γκάντι
Μα η κοπριά, κι αν άλλαζες εσύ, δεν θα μυρίζει δυόσμο
Και δεν θα δεις απατεώνα, κλέφτη, ή αισχρό πολιτικάντη
Να γίνετ' Άγιος... Αλλάζοντας εσύ, άλλαξε και τον κόσμο

Ναι, μα πώς; Το κάρβουνο με ευχές δεν γινεται διαμάντι
Φως δεν θα δει ο τυφλός αν σπάσεις τα αόματα γυαλιά του
Το ιδιο χέρι θα σε γδέρνει πάντα, ή βίαια γυμνό ή με το γάντι...
Δες πίσω του το σύστημα και τσάκισε την ραχοκοκαλιά του

Ωραία! Το έκανες. Κι εγώ μαζί σου! Αλλά ύστερα τί πάλι;
Προφήτες και πιστοί; Πάλι σκακιέρα, βασιλείς και πιόνια;
Αν η τροφή για σκέψη βγαίνει απ' ένα μοναχά  σοφό κεφάλι
Θα 'χεις φτωχούς στο πνεύμα και κατάχρηση αιώνια.


Πέμπτη, 5 Ιανουαρίου 2017

«Λεβεντιές» ή ψυχοπαθείς;


Το άρθρο του Νίκου Μπογιόπουλου, παρακάτω, δεν χρειάζεται κανένα σχόλιο... (συνοπτικά και πολύ περιεκτικά, τους "τα χώνει" εκεί που θα πονούσαν αν δεν ήταν παντελώς αναίσθητα υποκείμενα...).


Δυο λόγια με αφορμή την εικόνα. 


Μπορεί να είναι μια αλληγορία σκλαβώματος... Τα φτερά πίσω από την γονυπετή φιγούρα δεν φαίνονται σαν συγκεκριμένο μέρος του σώματός της, αλλά μάλλον υπάρχουν σαν αφηρημένος υπαινιγμός της ευχής της... να πεταξει σαν άγγελος. Η γύμνια της γυναίκας , όμως, η οποία είναι σε επιβεβλημένη μάλλον γονυκλισία, με σκυμμένο το κεφάλι, και δέσμια ενώπιον του θεατή, την καθιστά αντικείμενο σαδιστικής "ηδονοβλεψίας".  Κι αυτό μπορεί να είναι συμβολικό για την τρέχουσα οικονομική, κοινωνική, ηθική, πολιτιστική (κι ό,τι άλλο θέλεις) αθλιότητα που χαρακτηρίζει τη χώρα μας και τα δεσμά που δεν αποτινάζει...



Είναι προφανές ότι στην ελληνική πολιτική σκηνή, εκτός γενικά που αναπνέουμε σε μιαν ατμόσφαιρα στην οποία η οσμή της σήψης είναι αποπνικτική, που γίνεται και καταθλιπτική με την αίσθηση της ηθικής παρακμής μέσα  στην τρέχουσα  πολιτική καταισχύνη, φαίνεται να υπάρχει και μια μαζική ψυχολογία διαστροφής - ένας έντονος Σαδομαζοχισμός...Κι αυτό είναι σοβαρό πρόβλημα, όταν γίνεται χαρακτηριστικό της δημόσιας ζωής. 


Φαίνεται λέω... 

Και φαίνεται, από τη αλαζονία τους κι από το γεγονός ότι αυτοί που κυβερνούν δείχνουν ικανοποιημένοι με τα έργα τους, παίρνουν «ηδονή» από την βιαιοπραγία που διαπράττουν με θύμα την πλειονότητα του λαού. Αλλά τα θύματα αυτής της βιαιοπραγίας το μόνο κοινό χαρακτηριστικό  με τον μαζοχιστή που δείχνουν να έχουν είναι η παθητικότητα τους, η άφεση και παράδοσή τους σ' αυτήν την διαστροφή. Ικανοποίηση δεν αισθάνονται. Υποφέρουν! Κι αυτή η μαρτυρία στην οποία υποβάλλονται έχει τα χαρακτηριστικά του βιασμού! Αυτοί λοιπόν που διαπράττουν την βιαιοπραγία δεν είναι σ' ένα "συναινετικό παιχνίδι" πολιτικού σαδομαζοχισμού. Λειτουργούν όπως ο ψυχοπαθής που κάνει το βίτσιο του καταστρέφοντας το θύμα του...(They are fucking sociopaths...).

*****


«Λεβεντιές»

Του Νίκου Μπογιόπουλου


…Τα χρήματα που πλεονάζουν δεν θα ρωτήσουμε κανέναν για να τα δώσουμε σε αυτούς που το έχουν περισσότερο ανάγκη». Αυτή η λεβέντικη δήλωση είναι του πρωθυπουργού, του κ. Αλέξη Τσίπρα. Ειπώθηκε στις 13 Δεκέμβρη κατά την επίσκεψή του στη Νίσυρο και -υποτίθεται ότι- απευθυνόταν στον Σόιμπλε, στην τρόικα, στους θεσμούς.
Γιατί υποτίθεται; Διότι, τελικά, όπως όλες οι αντίστοιχες κι αυτή η δήλωση ήταν εσωτερικής κατανάλωσης. Σαν εκείνες τις παλιότερες. Με τα πεντοζάλια. Τις θυμάστε; Είκοσι μέρες μετά τα περήφανα «δεν θα ρωτήσουμε κανέναν», η κυβέρνηση του κ. Τσίπρα, δια του κ. Τσακαλώτου αυτή τη φορά, έστειλε την περίφημη επιστολή στους καλούς μας εταίρους. Εκεί να δείτε «λεβεντιά»! Εκεί να δείτε πεντοζάλι. Πάνω στα κάρβουνα! Αναστενάρικο…
«Επί της διαδικασίας -γράφει ο κ. Τσακαλώτος- αναγνωρίζω ότι μέτρα με δημοσιονομικές επιπτώσεις πρέπει να συζητούνται και να συμφωνούνται με τους θεσμούς, στο πλαίσιο των δεσμεύσεών μας από το μνημόνιο». Για όσους δεν κατάλαβαν, εκείνο το «δεν θα ρωτήσουμε κανέναν» πάει καλιά του…
Γιατί όχι μόνο θα ρωτάνε, αλλά και δεν πρόκειται να το ξανακάνουν. Και όχι μόνο δεν πρόκειται να το ξανακάνουν, αλλά δηλώνουν κιόλας την «απόλυτη δέσμευσή μας να παραμείνουμε συμμορφωμένοι με τις υποχρεώσεις μας που απορρέουν από το μνημόνιο, τόσο επί της ουσίας όσο και επί της διαδικασίας της συνεργασίας με τους εταίρους μας». Και επίσης: «Οι ελληνικές Αρχές (…) βασίζονται στη διαρκή αφοσίωση στις δεσμεύσεις του μνημονίου».
Αυτά ανέκαθεν στην Ελλάδα περιγράφονταν έτσι: Ξεφτίλα. Σήμερα, κάποιοι τα αποκαλούν «αριστερά»…
Πηγή: Εφημερίδα Real News 31/12/2016 (μέσω Ημεροδρόμου)

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

Γιασεμί μου..








Λευκό, μικρό μου γιασεμί 

Αμάραντο να 'σαι, στο πέρασμα του χρόνου 
Με το άρωμα σου, που γιατρεύει κι ηρεμεί
Δώσε ανακούφιση εκεί που ακούγονται λυγμοί
Και κόκκινη χαρά στις  γειτονιές του πόνου




Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2016

Με τον Συρμό



Πέφτει το σούρουπο κι ο δρόμος είναι ποταμός
Πλημμυρισμένος με μυρμήγκια που έχουν βγει για ψώνια
Κοντά Χριστούγεννα και γίνεται πανζουρλισμός
Τρέχουν μπας κι αγοράσουν μιαν απόλαυση αιώνια

Και  μπαινοβγαίνω από μαγαζί σε μαγαζί
Με δελεάζουν τ' άψυχα αντικείμενα του πόθου
Θέλω με ηδονή ν' αρμεξω τούτο το πελώριο βυζί
Κι ας πιω το γάλα ενός κόσμου ψεύτικου και νόθου

Κι αν το μυαλό μου και το σώμα μου γερνά
Καινούρια ρούχα αγοράζω για να ξανανιώσω
Μα σαν ποντίκι στον τροχό που όλο γυρνά
Τρέχω την στέρησή μου στο κλουβί ν' ανακυκλώσω

Αφού και το καινούριο  να παλιώσει δεν αργεί
 Η δίψα μου είν' ακόρεστο  πιθάρι δίχως πάτο
Κι όλο μίαν αίσθηση ανέχειας μου δημιουργεί
Τι κι αν θηλάζω το βυζί, δεν με κρατά χορτάτο

Αν το βυζί αντί για ρόγα έχει στόμα, πάλι εκεί
Πάω ν' αγοράσω έρωτα πλουτίζοντας τον Κροίσο
Και, τέλος πάντων, δεν διακρίνω εναλλακτική
Αν θέλω κάτι να σου πάρω να σ' ευχαριστήσω



Έχει νυχτώσει πια κι ο δρόμος που ήταν ποταμός
Δεν απειλεί την κοίτη του με ακράτητη πλημμύρα
Με τα κουτιά ψευδαίσθησης με μεταφέρει ο συρμός
Κι εγώ «υπ' ατμον», γυρνώ με το πακέτο που σου πήρα







Πέμπτη, 22 Δεκεμβρίου 2016

Ο Τραμπ δείχνει τα λευκά δόντια του στον κίτρινο τίγρη



Μαθαίνω από τους Financiαl Times ότι...
«Ο Donald Trump σχεδιάζει να δημιουργήσει ένα Εθνικό Συμβούλιο Συναλλαγών [National Trade Council - NTC] μέσα στον Λευκό Οίκο για να επιβλέπει τη βιομηχανική πολιτική και θα διορίσει ένα γεράκι εχθρικό προς την Κίνα, που είναι και ένας από τους αρχιτέκτονες του λαϊκίστικου οικονομικού προτάγματός του Trump, για να διευθύνει τη νέα ομάδα. 
Ο κ Trump έχει επιλέξει τον Peter Navarro, έναν οικονομολόγο σπουδασμένο στο Harvard, ως επικεφαλής, κατά πληροφορίες της Financial Times. Ο συγγραφέας των βιβλίων όπως το "Death by China [θάνατος (κατασκευασμένος) από την Κίνα]" και "Crouching Tiger: What China’s Militarism Means for the World [Ο συσπειρωμένος Τίγρης: Τι σημαίνει ο  Μιλιταρισμός της Κίνας για τον Κόσμο]", έχει για πολλά χρόνια προειδοποιήσει ότι οι ΗΠΑ εμπλέκεται σε ένα οικονομικό πόλεμο με την Κίνα και θα πρέπει να υιοθετήσει μια πιο επιθετική στάση - ένα μήνυμα που ο εκλεγμένος πρόεδρος πούλησε στους ψηφοφόρους σε όλη την επικράτεια των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του εκστρατείας»
Αυτό είναι μια ακόμα υπενθύμιση σε όλους αυτούς που, φευ, "ανακουφίστηκαν" που εκλέχτηκε πρόεδρος στις ΗΠΑ ο απαισιότατος "φίλος του Πούτιν", ή λυπήθηκαν που δεν βγήκε το άλλο, το πιο σιχαμερό φερέφωνο του στρατιωτικο-βιομηχανικού συμπλέγματος των ΗΠΑ, η Κλίντον... Το γεγονός ότι το πάνω χέρι έχει η μία μερίδα των πολυεθνικών που βλέπει την Κίνα σαν τον μέγα εχθρό αντί της άλλης, που βλέπει αναλόγως την Ρωσία σαν τέτοιον... δεν κάνει τον πλανήτη πιο ασφαλή.

Και ένα θέμα είναι πώς θα μπορούσε να ελιχθεί ανάμεσα στις μασέλες των Ιμπεριαλιστών μια λαϊκή κυβέρνηση σε μία χώρα όπως η Ελλάδα, για να σταθεί ένα φιλολαϊκό πρόταγμα...

... Μια κυβέρνηση που δεν θα συγκρίνεται με την παρούσα (ή τις προηγούμενές της) ούτε όπως ένα βουνό  χρυσάφι μ' ένα σωρό κόπρανα...

Cartoon borrowed from New York Times

Σάββατο, 17 Δεκεμβρίου 2016

Για ένα ασίγαστο πάθος


Για ένα ασίγαστο πάθος μιλώ, για επανάσταση - 
Μια γιορτή σ' έναν τόπο  κοινής και ευρείας τομής 
Του  "εγώ" (που δεν κάνει πια πόλεμο) με το "εσύ”
Και στον χρόνο που υπάρχουν τα δύο τους στο " εμείς"


Φαντάζομαι τώρα πώς θα 'μαι στα χέρια σου
Και διεγείρονται όλα  τα  μόρια του σώματός μου
Και όπως τη νύχτα μακριά σου αγναντεύω τ' αστέρια σου
Προσανατολίζομαι σε ατραπούς ενός άγνωστου κόσμου 


Κι αν  απ' τα κύματα του εγκεφάλου μου  ηχούσαν δονήσεις
Καθώς ακούραστα σκέφτομαι εσένα μονάχα και συνεχώς
Κι απ' την ατέρμονη νύχτα σου ανυπομονώ να ξυπνήσεις
Θ' άκουγες μια μουσική απολύτως δική σου και σ' άπλετο φως 



Παρασκευή, 16 Δεκεμβρίου 2016

Είν' απρόβλεπτος ο ωκεανός



«Μια  παλίρροια υπάρχει, θαρρώ, στων ανθρώπων τις σχέσεις

Που, αν στην πλημμυρίδα αφεθούν, θα τους πάει προς τον θησαυρό· 

Αν όχι, από της ζωής το ταξίδι τους μένουν μονάχα υποσχέσεις- 

Ναυάγια  μέσ' στης μιζέριας το άβαθο και λιμνιασμένο νερό»


Αυτό είπε κάποτε ο ποιητής. Όμως, να που συμβαίνει 

Στις σχέσεις τους οι άνθρωποι να προτιμούν το ενυδρείο

Με οικείο νερό, κι ας μολύνεται κι ας τους αρρωσταίνει - 

Είν' απρόβλεπτος ο ωκεανός, και το κύμα μεγάλο και κρύο..


✳✳✳✳


Σημείωση 


Η πρώτη στροφή, ελεύθερη απόδοση 
από εδάφιο του William Shakespeare, 


Brutus:
There is a tide in the affairs of men.
Which, taken at the flood, leads on to fortune;
Omitted, all the voyage of their life
Is bound in shallows and in miseries.
[Julius Caesar Act 4, scene 3]

Τετάρτη, 14 Δεκεμβρίου 2016

city break




Ειδα την σκηνή στην πόλη που έχει γίνει  "μιά απ' τα ίδια" ...
Ένας άνθρωπος που ψάχνει σαν τον πεινασμένο γάτο
Με τα χέρια του χωμενα σ' ένα κάδο με σκουπιδια
Μόνος του, μα όλη η Αθήνα να χτυπάει μαζί του πάτο

Λίγο πριν, είχα δει κάποιον δίπλα στον ανελκυστήρα
Ξαπλωμένο σε χαρτόνι να στολίζει το μετρό
Μ' ένα βλέμμα παγωμένο, ξεχασμένο απ ' τον σωτήρα
Κι η ψυχή του αφανισμένη στο κορμί του το νεκρό

Αν απ' όλους μας μόνο ένας θα πεινάσει, όλοι πεινάμε,
Είπ' ένας σοφός νομίζω, μα δεν μοιάζει σαν αλήθεια -
Μας τρομάζει ο πεινασμένος και την πλάτη του γυρνάμε
Μην τυχόν και καθρεφτίσει κάτι που έγινε συνήθεια