Τετάρτη, 24 Αυγούστου 2016

Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ

Διάβασα το παρακάτω στο λογαριασμό fb του Δήμου Μούτση και το αναδημοσιεύω εδώ. 


Η ΕΠΕΡΧΟΜΕΝΗ ΑΝΑΠΤΥΞΗ 
Ο μέγας Τσίπρας, δια του υπουργού του κ.Tchac-αλλότου κατόρθωσαν το ακατόρθωτο! Υπέγραψαν - ενώ ορκίζονται ότι δεν τόθελαν - την κατάλυση κάθε έννοιας κεκτημένων εργασιακών δικαιωμάτων. Ιδού λοιπόν ένα παράδειγμα που γνωρίζω προσωπικά και που μ έκανε να γράψω αυτό το κείμενο: Νεαρή, πτυχιούχος του Πανεπιστημίου Αθηνών πήγε να πιάσει δουλειά σε Σ. Μάρκετ. Υπέγραψε συμφωνητικό για 4 ώρες εργασία την ημέρα στο Ταμείο αντί του ποσού των 296 € το μήνα. Αποτέλεσμα; Κουβαλάει τελάρα γεμάτα μπουκάλια μπύρες κι αναψυκτικά βάρους 30-35 κιλών, υπόγειο - ισόγειο γεμίζοντας κάτι ράφια, επί τουλάχιστον 10 ώρες !!! Όταν δε, σε κάποια στιγμή τόλμησε να πει «…μα εγώ ξέρετε άλλα συμφώνησα», ένα χέρι υψώθηκε κι ένα δάχτυλο της έδειξε την έξοδο προς το δρόμο, που οδηγεί στην άβυσσο της «ανεργίας».

Τι να πει κανείς! 
Οι μέρες γεμάτες δηλητήριο που πρέπει να το πιούμε, μοιάζουν να κρύβονται όλο και πιο βαθιά μέσα στη νύχτα! 

Οι μισοί μη βλέποντας φως, σκύβουν το κεφάλι μετανοιωμένοι κι απογοητευμένοι. 
Οι άλλοι, σαν τα όρνια περιμένουν τον Κούλη τους, να ορμήσουν κι αυτοί σ ότι ξέμεινε από ψοφίμι πάνω σ αυτή την «έρημη» γη! 
Εγώ είμαι πλέον εκ των απερχομένων! 
Και το ενδεχόμενο μιας «επερχόμενης ανάπτυξης» νά το πετιέται …! 

ΔΗΜΟΣ ΜΟΥΤΣΗΣ





"Και όπως είναι φυσικό, η μεσαία τάξη
θέλει και εκείνη λιγάκι να διατάξει..."

Δευτέρα, 22 Αυγούστου 2016

Καθαρή μπάλα...



Διαβάζω μ' ένα μειδίαμα αορίστου συναισθήματος τον οίστρο του Θ. Καρτερού για την εξομολογημένη αμαρτία του: την μπάλα...  "το φουτμπόλ, που λέγαμε πιτσιρικάδες".  Και σαν πιστός εραστής της μπάλας κι εγώ, θα σταθώ για λίγο (πριν πάω παραπέρα) δίπλα στον Θανάση που θρηνεί για την κατάσταση του ποδοσφαίρου σήμερα, γιατί όπως λέει "μας έκλεψαν ένα κομμάτι της χαράς και της ζωής μας". Και λέει πως "όσα συμβαίνουν σήμερα στην μπάλα είναι ελεεινά, άθλια, βορβορώδη, που δεν μπορούν να γίνουν ανεκτά από μια αριστερή κυβέρνηση" ...

Στο τέλος καταλήγει με μία φράση αναγούλας χειρότερη από την παραπάνω.
"Πού βρίσκεται το δίκιο στη σημερινή σύγκρουση είναι πεντακάθαρο, κι ας λένε τα παπαγαλάκια. Να μην κωλώσουν όμως οι δικοί μας. Διότι εκτός από τις αριστερές αξίες, υπάρχουμε κι εμείς. Καθαρή μπάλα, ή αλλιώς πάμε για κρίκετ..."

Θα χρησιμοποιήσω εκφράσεις του Θανάση για να του θέσω ένα ερώτημα.. κι ας μην περιμένω  ν' απαντήσει:

Για "τα στημένα" θεατρικά νούμερα αντιπαράθεσης της "αριστεράς" με την δεξιά στη βουλή και επέκεινα, ενώ στο πολιτικό κρεβάτι έχουν ξεσκιστεί στις αλλαξοκωλιές (συμπαθάτε την πικάντικη γλώσσα μου),  
με "διαιτητές" τους ηδονοβλεψίες "της ντροπής"  από την ΕΕ που ασελγεί καταχρηστικά πάνω μας, 
με τους αστούς που η κυβέρνησή σου γλείφει οι οποίοι  κρατούν και "τα πιστόλια φωτοβολίδων" για να μας τρομοκρατούν διαιωνίζοντας τον βιασμό μας,  
Για τα μνημονιακά "κακουργήματα των κατηγορουμένων" μέχρι που ανέλαβε την ίδια εργολαβία μνημονιακής κακουργίας ο Σύριζα για να κάνει και τα χειρότερα,  
Για το απύθμενο "θράσος των νταβατζήδων που έχουν ξεσκίσει την ψυχή της μπάλας",  της μπάλας που κατάντησε  να είναι ο ήδη εκπορνευόμενος ελληνικός λαός, και πιο έντονα στα πόδια της αριστερής κυβέρνησης, 

Για αυτά και πολλά άλλα της ξεφτίλας του κερατά, για την οποία δεν ντρέπεστε, εσύ κι η κυβέρνηση των εξωλέστατων αρχολίπαρων που στηρίζεις, τι έχεις να πεις, Θανάση;

Τίποτε ρε συ;

Καλά. Το ξέραμε...
"Καθαρή μπάλα,
ή αλλιώς..."

Κυριακή, 21 Αυγούστου 2016

Όχι απλά μία παύση, μα το τέλος






[Βινιέτες από την Γηραιά Αλβιώνα]

Εν πλώ στο κανάλι, από Dieppe για Newhaven, ο φουρτουνιασμένος καιρός δεν μου κάνει τη χάρη ενός άνετου περάσματος από μία χώρα σε άλλη. Για να περάσει λιγότερο ανιαρά το σχεδόν τετράωρης διάρκειας ταξίδι, γράφω για κάτι που μου προξένησε ενδιαφέρον: Ένα ασυνήθιστο, για τα μάτια μου, ζευγάρι συνταξιδιωτών. Έχω στο νου μου κάνα δυό εικόνες που ούτε κατά προσέγγιση συνιστούν σκηνές δράματος. Εντούτοις, σ' αυτές "εισέρχομαι  διαβάζοντάς τες", όχι τόσο σαν αντικειμενικός θεατής προφανώς, αλλά σαν κάποιος που "επενδύει" πλοκή ή νόημα σε μιαν αφηρημένη εικόνα, και μ' αυτό τον τρόπο εκθέτει ό, τι ο ίδιος προβάλει σ' αυτό που βλέπει και δεν βλέπει.

 Αρχίζω λοιπόν,  με την πρώτη μου εντύπωση, από ένα σκηνικό τραπεζαρίας πλοίου σε θαλασσοταραχή...

***


Κρατούσε την καράφα και το άδειο ποτήρι του σταθερά απάνω στο τραπέζι, για να μην μετακινούνται. Τα πόδια του  καθίσματός του κολλημένα στο πάτωμα, το οποίο νιώθει ρυθμικά να κινείται, αυξομειώνοντας την βαρύτητα κάτω από τις πατούσες του, σαν να πως τον χόρευε καθιστό.  Δίπλα του, το παράθυρο που από ώρα  η θάλασσα απέξω ράπιζε με αφρισμένα, άγρια κύματα...  

Εκείνη, σαν να επιστρέφει στο τραπέζι μετά από σύντομη απουσία. Διατηρεί μία χάρη στην κορμοστασιά της, παρότι το μπόζι δεν της επιτρέπει να βαδίσει ισορροπημένα.  Με την αύρα της γυναίκας που ξέρει τι θέλει και πώς να το πάρει, εκείνη φαίνεται να είναι η "ανεξάρτητη μεταβλητή" στη σχέση τους, ενώ αυτός... Κάπως παράξενος,  φάνηκε να την δέχεται να επιστρέφει με εξαρτημένη ανακούφιση, τουλάχιστον. Δεν έδινε καθόλου σημασία στο τι γινόταν γύρω του. Καθώς την άκουγε, μα δίχως να μιλά σχεδόν καθόλου, ήταν άγνωστο αυτό που αποσιωπούσε το σφραγισμένο στόμα του, το κουμπωμένο με την έκφραση "μιά για πάντα". Παρατηρώντας τους με φευγαλέες ματιές,  αυτό που μου φάνηκε από τις συγκρατημένες αλλά νευρικές χειρονομίες του, ήταν πως, πριν συναντήσει ετούτη την γυναίκα, πολύ πιθανόν να ξόδεψε άσκοπα ένα κάποιο χρόνο σε αναμονή χωρίς μιαν ημερομηνία λήξης - πράγμα που γενικά υπονομεύει τη διάθεση για προσδιορισμό μιας νέας πορείας. 

Ας είναι. Ο αγέρας κόπασε. Μακριά απ' την άκρη του μουρμουριτού της θάλασσας, το σκάφος, σαν να πως ακόμα πλέει στην αγωνία της χαμένης ρότας. Κι αυτό καθιστά το σενάριο  απρόβλεπτο, όπως ανάλογα μη-αναγνώσιμο είναι και το τσαλακωμένο γράμμα (ή και λογαριασμος...) που ο ταξιδιώτης, ο αόμματος, το σφίγγει  με το χέρι του στου αντιανεμικού σακακιού του την τσέπη. Έχει αδράξει εκεί την κουπαστή με τ' αλλο χέρι κι αγναντεύει ένα πέλαγος σε ορατότητα μηδέν,  μακριά, και προς τα εκεί όπου τα κύματα αποποιούνται την αέναη κίνησή τους. 

Η γραμμή του ορίζοντα φθίνει στη μέρα που τελειώνει, ενώ ήδη είναι σβησμένη στην ένωση του υγρού με το αιθέριο της ατέρμονης καταδικής του νύχτας. Νομίζει ότι από κάπου μακριά φτάνουν τα θραύσματα από ακούσματα ενός οίστρου απίστων (σαν κι αυτόν), που όμως έχει μια  συνοχή και μια συνέπεια εσωτερική, διατηρώντας τις βασικές αρχές της απιστίας  αυτών των  πεζοπόρων που πάντα ασυμβίβαστα θα δυσκολεύουν  την κατάποση ενός ψέματος κατεργασμένου σε αμέτρητες παραλλαγές αναπηρίας, της λάσπης με την οποία χτίζεται ετούτο το βασίλειο της ηλιθιότητας και του τρόμου για να διαιωνίζεται το παίγνιο του πόνου. Κι αν είναι έτσι, τότε αυτός βλέπει και μάλιστα καλύτερα από μένα. 

Έτσι λοιπόν, αν κάποια ορατά τεκταινόμενα λανθάνουν της προσοχής του, δεν έχει σημασία. Πόσο παραπάνω θα τον φώτιζε αν ήξερε πως,  αίφνης, εκεί που στέκει στο κατάστρωμα, κάποιοι αποθέτουν τώρα αθόρυβα ένα πειρατικό σεντούκι (ή κάτι τέτοιο); Το φαντάζομαι ίδιο κι απαράλλαχτο με αυτό που είχα δει ν' ανοίγει, σε άλλες διατεταγμένες, δεν θυμάμαι πού και πότε ακριβώς... πιθανόν και σε μια περιπετειώδη ταινία.. Ήταν γεμάτο τάματα από φύλλο χρυσού ... μικρά φετίχ  που θα κουβαλούσε  η άθλια και καταχρασμένη αφέλεια που δεν είναι και κατ' ανάγκη αθωότητα, βαδίζοντας στα γόνατά της μαζοχιστικά, σερνόμενη στην κακοτράχαλη ανηφόρα ενός μάταιου Γολγοθά, αρχίζοντας από βιτρίνες μαγαζιών  και φτάνοντας μέχρι το εικονοστάσι του ναού, σε τόπο αναλγητικού εμπαιγμού και βασάνων. Εκεί, όπου οι έμποροι πουλούν  άκρατο δέος και πνευματική  παραλυσία μπροστά σε είδωλα ενός αφηρημένου "υπεράνω".  

Η όσφρησή του δεν λαθεύει, όμως. Κι αν πάλι είχε οπτική έννοια, με εικόνες στο νου που υποδηλώνουν μιαν οικειότητα που δεν έχει βιώσει, σίγουρα θα ζωγράφιζε γυμνή ετούτη την (παρεμπιπτόντως, κατά πολύ νεότερή του) γυναίκα που ήρθε και στάθηκε κοντά του· και θα το έκανε χωρίς καμία εικαστική αντίληψη των αναλογιών της ομορφιάς της που αυτός διαισθάνεται. Τι σκέφτεται ο αόμματος, λοιπόν; Πιθανόν, μεταξύ άλλων:  ... πως το διακριτικό της άρωμά του μεταφέρει κάτι από τον διασυρμό που συχνά υποφέρει ένα ανάστημα υψηλότερο από το μέτριο, που επιτρέπει μία θέα του κόσμου πλουσιότερη, μα και πληρέστερη όχι μόνον  από τη δική του, που δεν βλέπει, άλλα κι από αυτήν που χαίρει η μικροψυχία του ανοιχτομάτη που τον σπουδάζει μ' ένα  βλέμμα υπεροχής...  

"Θα πιούμε τσάι;" Τον ρωτάει. Κι αυτός της απαντά απλώνοντας το χέρι που του παίρνει εκείνη, για να τον οδηγήσει μέσα. Το χέρι του που πέταξε σαν το θαλασσοπούλι από την κουπαστή απάνω στο δικό της, μα δεν έπαψε κάπως να φτερουγίζει όταν τα δάχτυλά του φώλιαζαν μέσα στην παλάμη της. Ενώ τα βήματά του θύμισαν τυφλό ταγκό... αυτός χαμογελούσε. Λίγο αργότερα, και σε μία στάση σιωπηλή πάλι,  θα σκεφτεί πώς στη βαλίτσα του, που τώρα κείται τακτοποιημένη  κάτω απ'  την δική της, έβαλε δυό βιβλία ποίησης, που δεν θα τον βοηθούσαν - ακόμα κι αν η συνοδός του διάβαζε χαμηλόφωνα ένα ή δύο από τα ποιήματα, που της άρεσαν... Πού και πότε όμως;  Αργότερο απόψε, σε ξενοδοχείο ή στο σπίτι του; Κάπως γελοίο μου φαίνεται... Αυτά δεν συμβαίνουν στις μέρες μας... ούτε και με τυφλούς... έχουμε γίνει ή πολύ νέοι ή πολύ γέροι ανοιχτομάτηδες για κάτι τέτοιο... 

Ο άνθρωπος δεν είναι σε ταξίδι αναψυχής. Αυτό φαίνεται. Αν και δεν είναι τόσο προφανές σε άλλους γιατί κάνει αυτό ειδικά το ταξίδι, ή αν είναι πλέον λιγότερο σημαντική η αναχώρηση απ' την άφιξή του... Και συνεπώς δεν έχει λόγο, είναι άτοπο να σκέφτεται τώρα πως και η πιό ωραία κρουαζιέρα τελειώνει κάποτε σε ένα λιμάνι ... Υποθέτω πως, μετά το τσάι,  μ' ένα φιλί της "ωραίας στο στόμα του τέρατος", το σαγόνι του θα ξεκλειδώσει την σιωπή, κι ανοιχτό στον αόρατο αέρα, θα πάρει μία βαθιά ανάσα πριν πει κάτι για την αλήθεια που κρατά τη επιθυμία απ' το χέρι σαν μικρό παιδί που ποτέ δεν ωριμάζει, και για την έκπληξη που εγκαταλείπει την κουπαστή της πάντα επισφαλούς μνήμης, καθώς μπροστά στα τυφλά μάτια του θα ξεδιπλώνεται ένα πρωτόγνωρα φωταγωγημένο λιμάνι, λίγο πριν το βαπόρι δέσει. 

Έχει νυχτώσει για τα καλά. Και, φυσικά, αυτός δεν απειλείται με έντονες αντιθέσεις του μαυρόασπρου της ανίας  Τελικά, για το μόνο που θα μπορούσε να μετανοήσει είναι να φτάσει σ' ένα πλατώ που θεωρεί παύση και να μην έχει την πίστη - όχι την τόλμη, το σθένος, ή την ευμένεια του χρόνου - την πίστη πρώτιστα, λέω, να πει  πως αν αυτό πιά είναι το τέλος... είναι κι η αρχή... 


Πέμπτη, 18 Αυγούστου 2016

Πας καλά ρε μαλάκα;


Του Αρκά

Ο πήξε:  Θα γίνουν εκλογές, ρε συ;
Ο δείξε: Δεν γαμιώνται... έχουν γίνει όλοι τους τουρσί 
Ο πήξε:  Με εκλογές κατι θ' αλλάξει, ρε, δεν κάνω πλάκα... 

Ο δείξε: Πας καλά ρε μαλάκα; 



Εκλογολογία...
[Πηγή:Ριζοσπάστης]

Θα γίνουν ή όχι εκλογές; Τα αστικά ΜΜΕ αναλώνονται το τελευταίο διάστημα σε μια ακατάσχετη εκλογολογία με διάφορες αφορμές, αποδίδοντας το γεγονός στην κυβέρνηση λόγω εκλογικού νόμου και στη ΝΔ ως αιχμή της στρατηγικής της. Βεβαίως, μέσα στην εκλογολογία όλες οι αστικές δυνάμεις κάνουν λόγο για την ανάγκη σταθερών κυβερνήσεων του κεφαλαίου. Την ίδια ώρα, τα αντεργατικά - αντιλαϊκά μέτρα εφαρμόζονται εντατικά, ενώ προετοιμάζονται νέα τέτοια μέτρα για την επόμενη «αξιολόγηση». Η κυβέρνηση προτάσσει ως επιτυχία της το «ματοβαμμένο» πρωτογενές πλεόνασμα από το τσάκισμα του λαού και ως δείγμα ότι έρχεται ανάκαμψη, άρα ως απόδειξη αποτελεσματικότατης διαχείρισης για την ενίσχυση του κεφαλαίου. Με τη ΝΔ να διαγκωνίζεται στο ίδιο ζήτημα της διαχείρισης ως ικανή για καλύτερα αποτελέσματα. Αποπροσανατολιστική προπαγάνδα, αφού με την εκλογολογία βάζουν πλαστό δίλημμα στο λαό, όταν η αντιλαϊκή πολιτική θα συνεχίζει με όποιο αστικό κόμμα ή κόμματα στην κυβέρνηση, ενώ πασχίζουν να τον πείσουν να αναδείχνει ισχυρές αστικές κυβερνήσεις (σταθερές), που καταστρέφουν τη ζωή του και να συναινεί στην εχθρική για τον ίδιο πολιτική υπέρ του κεφαλαίου. Μονόδρομος η αντεπίθεση.

Δευτέρα, 15 Αυγούστου 2016

προς ενα νέο "πουθενά";






Οι διαστάσεις του πταίματός μου κρίνονται χωρίς φτωχή φλυαρία  στην τελευταία σελίδα πριν το  βάραθρο που πήρε τη μορφή ατυχήματος (...ένεκα διανοητικής κόπωσης - δικαιολογούμαι..).  Η γλώσσα στέγνωσε και δεν   αναρωτιέται γιατί  το μελάνι κόπηκε σαν αίμα μπροστά στα μάτια του αγριεμένου παιδιού και, χυμένο, απλώθηκε  αμέσως μετά την  εκκωφαντική και θεαματική κατάρρευση του κτίσματος εμποτίζοντας την βάση του. Μια μαύρη ή κόκκινη κηλίδα διάσπαρτη με συντρίμμια δεν υπονοεί μόνο νεκρά φύση πολέμων, σπασμούς  κοινωνικής επιληψίας, ή κάτι παρόμοιο... Κι είμαι ακόμα αυτός που έλεγε πως εκεί που ο έρωτας συναντιέται με την επανάσταση ανοίγουν ορίζοντες και σβήνουν συμβάσεις.

Μα καθώς η κατάρα με εκσφενδονίζει προς ενα νέο "πουθενά" που προσποιείται πως έχει όνομα προορισμού, γλυστώντας σαν βολίδα στην ράχη δήθεν αθώων σύννεφων εκατοντάδες οργιές πανω απο τη γήινη επιφάνεια του ανθρώπινου πόνου, και με ταχύτητα που δεν συνάδει με την έλλειψη βιασύνης μου, θα ήθελα να συνοψίσω γραπτά αυτή τη διαδικασία, τουλάχιστον. Μπορεί αύριο να χρειαστεί να την δω πιο νηφάλια. Πού ξέρεις...Την παρούσα στιγμή, όμως, θέλω να κλείσω τα μάτια μου, να κοιμηθώ σ' όλη τη διάρκεια της υπόλοιπης πτήσης, να ονειρευτώ την εκπλήρωση της σκοτωμένης επιθυμιας μου και να ξυπνήσω μετά την προσγείωση, όταν θα μπορώ να επικοινωνήσω...

Ναι, αλλά τι; Να σου στείλω μήνυμα με το κλισέ "η ελπίδα πεθαίνει τελευταία"; Μα είναι δυνατόν να υφίσταται πλέον κίνητρο ριζωμένο σε κάποια γενεσιουργό αιτία που κάποιος ονόμασε "Αρχή Ηδονής"; Άραγε τώρα δεν κυριαρχεί η "Αρχή Θανάτου" σε συνθήκη πολιτικής αχρωματοψίας, μεταξύ άλλων; Το πλείστον που μου χαρίζεται είναι λιγώτερο απ' το ελάχιστον - ήτοι  το "ουδέν". Εν τω μεταξύ, τόσα πολλά απαιτούνται από μένα ώστε στη σύγχισή μου να μην μπορώ  να κρίνω  τι από την επιθυμία μου προσφέρεται για "εκστατική μετουσίωσή της σε πράξεις δημιουργικότητας" - αυτά, ούτως ή άλλως, ειναι αμφίβολου ύψους ή βάθους. Και,  προσμένω.

Ναι, αλλά τι, πάλι; Οι πρόωρα απόβλητες πράξεις μιας αλλόφρονης τρυφερότητας προς εσένα, που άλλοι εισπράττουν σαν έκφραση άγριας βίας, βυθίστηκαν σε υποσχέσεις γυμνές από αμφιεση αξιοπιστίας, κι είχαν ήδη υποστεί φθορά  απο ασυνέπεια κι ασυνεννοησία.  Απομένει η κρίση ξαπλωμένη ανάσκελα, σαν την πόρνη που δεν πέρνει πρωτοβουλία θέσεων ή κινήσεων, κι ούτε ευθύνη για τον τρόπο που εγώ συνουσιάζομαι μαζί της, μα δεν εγκαταλείπει την αξίωση να πληρωθεί. Και τώρα δηλαδή μας φταίει μόνο το ενδιαίτημα της βίας και της κατάχρησης; Εμείς, εγώ κι εσύ, είμαστε άμοιροι ευθυνών;...



Πέμπτη, 4 Αυγούστου 2016

ο κόσμος δεν αλλάζει έτσι...




Ο κόσμος δεν αλλάζει με ποίηση μιας παρατεταμένης εφηβείας
Αλλάζει με υπερώριμη τεχνολογία βίας


Δεν αλλάζει με κατάρες ή ευχές
Αλλάζει με πολεμικές ιαχές


Ο κόσμος δεν αλλάζει με φιλικά ή εχθρικά βλέμματα
Αλλάζει με αίματα


Τρίτη, 2 Αυγούστου 2016

μα τέτοια η ξεφτίλα...


Πραγματικά, τους έχει διαβρώσει 

Μία τέτοια αποσύνθεση, μια τέτοια σαπίλα 

Κι είναι τέτοια η χαμέρπειά τους, μα τέτοια η ξεφτίλα 

Που κι η ροχάλα σου στα μούτρα τους αξία θα τους δώσει

✴✴✴✴✴

Φτου σας!

Του ΝΙΚΟΥ ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ
(Δες το και με τα βίντεο στον Ημεροδρόμο

Λένε πως αν θέλεις να καταλάβεις την κατάσταση που βρίσκεται μια κοινωνία υπάρχουν δυο δείκτες: Ο ένας είναι πόσο χαρούμενα είναι τα παιδιά της. Ο άλλος είναι πόσο περήφανοι είναι οι γέροντές της.
    Ε, λοιπόν, στην Ελλάδα του Παπανδρέου, του Βενιζέλου, του Σαμαρά και σήμερα του Τσίπρα, πάνω από μισό εκατομμύριο παιδιά υποσιτίζονται και πάνω από 400.000 νέοι έχουν πάρει το δρόμο της ξενιτιάς και της νέας οικονομικής προσφυγιάς.
  Στην Ελλάδα του Παπανδρέου, του Βενιζέλου, του Σαμαρά και σήμερα του Τσίπρα, οι γέροντες αγκομαχούν, πένονται, μετρούν τις πληγές της αξιοπρέπειάς τους κάθε φορά που στέκονται μπροστά από τα ΑΤΜ για να εισπράξουν τα ψίχουλα της των κομμένων συντάξεων.
    Αυτό συνέβη και σήμερα, ημέρα εφαρμογής των περικοπών στις επικουρικές, προς δόξα του μέγα διαπραγματευτή (άμα τε και… «κομμουνιστή»!) Κατρούγκαλου.
    Φυσικά, όταν ο Τσίπρας ανέλαβε πρωθυπουργός δεν έλεγε ότι θα κόβει συντάξεις. Άλλα έλεγε:
    «Η νέα Κυβέρνηση φέρνει μαζί της μια νέα αντίληψη (…). Καμία, λοιπόν, αύξηση ορίων ηλικίας, καμία μείωση κύριων και επικουρικών συντάξεων! Διατηρούμε τον δημόσιο αναδιανεμητικό καθολικό χαρακτήρα της κοινωνικής ασφάλισης (…). Πρώτο μέτρο για τη στήριξη των χαμηλοσυνταξιούχων η επαναχορήγηση δέκατης τρίτης σύνταξης (…)».
    Πρόκειται για αποσπάσματα από τις προγραμματικές δηλώσεις Τσίπρα, τον Φλεβάρη του 2015.
    Στη συνέχεια, ο κ.Τσίπρας, παριστάνοντας τον κυματοθραύστη των πιέσεων της τρόικας και στρώνοντας το χαλί για την επερχόμενη εξαπάτηση του δημοψηφίσματος, είχε αναρωτηθεί:
«(…) θα μπορούσε να βρεθεί Έλληνας βουλευτής που θα ψηφίσει σε αυτή εδώ την αίθουσα την κατάργηση του ΕΚΑΣ δηλαδή του μικρού αυτού επιδόματος στους χαμηλοσυνταξιούχους»;…
     Ε, λοιπόν, η απορία του κ.Τσίπρα, λύθηκε.
    Ναι, υπάρχουν βουλευτές που μπορούν ψηφίσουν την κατάργηση του ΕΚΑΣ. Είναι οι δικοί του βουλευτές!
 Ναι, υπάρχει πρωθυπουργός που μπορεί να ψηφίσει την κατάργηση του ΕΚΑΣ. Δεν είναι δύσκολο να του τον υποδείξει κανείς. Ας κοιταχτεί στον καθρέφτη του!
    Ναι, υπάρχει κυβέρνηση, που όχι μόνο μπορεί να αφαιρέσει το ΕΚΑΣ από τους χαμηλοσυνταξιούχους, αλλά που έχει απολέσει την επαφή της με κάθε ηθικό έρμα και σε τέτοιο βαθμό, ώστε να επιβάλλει στους χαμηλοσυνταξιούχους να της επιστρέψουν (!) και εκείνο το ΕΚΑΣ που μέχρι τώρα νομίμως το ελάμβαναν!
    Ναι υπάρχει κυβέρνηση και πρωθυπουργός που πριν γίνει πρωθυπουργός κοιτούσε τους συνταξιούχους στα μάτια και τους κορόιδευε ξεδιάντροπα:
    Ναι, υπάρχει κυβέρνηση που σήμερα – όπως ακριβώς έκαναν οι προηγούμενες – έκοψε για μια ακόμα φορά τις επικουρικές συντάξεις των γερόντων.
    Ποια κυβέρνηση είναι αυτή; Τίνος κυβέρνηση είναι αυτή; Η κυβέρνηση του κ.Τσίπρα είναι.
    Δική του είναι αυτή η κυβέρνηση. Δική του είναι και η κατάντια. Δική του και η ξεφτίλα.

Κυριακή, 31 Ιουλίου 2016

αυτό το κωλόπαιδο λέει και ψέματα


Αναρωτιέμαι τι μπορεί να ξεστομίσουν οι σιχαμεροί αρχολίπαροι της κυβέρνησης που να μη σου δίνει τη αίσθηση πως μυρίζουν φρικτά τα χνώτα τους... 


Στον Ριζοσπάστη σήμερα σχολιάζεται η αρβίλα της εβδομάδας, που βέβαια δείχνει, όχι τόσο το διαζύγιο με μιαν φυσιολογική αντίλειψη της πραγματικότητας που εχουν πάρει αυτοί που κυβερνούν την ταλαίπωρη χώρα μας... όσο το γεγονός ότι όταν η πολιτική σου είναι υλοποιημένη διαστροφή είσαι αναγκασμένος να παρουσιάσεις την πραγματικότητα με φαύλους όρους διαστροφής...
Γράφει λοιπόν ο Ρίζος (μόνο ενα απόσπασμα εδω. Διάβασε και τα υπόλοιπα εκει):

 Η οικονομική κρίση ήταν το αποτέλεσμα της ήττας της μεταπολίτευσης, η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι το πέρασμα σε μια Νέα Μεταπολίτευση». Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και η μπαρούφα της βδομάδας, καθώς με όρους Twitter (δικαίωμα να γράφουν έχουν όσοι χρησιμοποιούν μόνο 140 χαρακτήρες) ο πρωθυπουργός κατόρθωσε να εξαφανίσει τις νομοτελειακές για τον καπιταλισμό κρίσεις, να αποδώσει ευθύνες σε μια αόριστη «μεταπολίτευση» και να παρουσιάσει σαν σωτήρα μια εξίσου αόριστη «νέα μεταπολίτευση». Δεν πρόκειται, όμως, για βλακεία καθώς σταθερά και επαναλαμβανόμενα η κυβέρνηση κάνει τα πάντα για να εξαφανίσει από το προσκήνιο την αιτία για τα δεινά του λαού, να παρουσιάζει κάθε φορά κάποιον φαντασιακό εχθρό απέναντι στον οποίο η ίδια θα μπορεί να εμφανίζεται ως ο σωτήρας που θα δώσει λύση. Μιλώντας για το «νέο» διαρκώς προσπαθεί να κρύψει το απαίσιο πρόσωπο του παλιού που εκπροσωπεί.
Η κυβέρνηση μιλά για «νέο ξεκίνημα» και «επαναθεμελίωση της δημοκρατίας», όταν όλες αυτές οι κορόνες σταματάνε έξω από τους χώρους δουλειάς, καταρρέουν μπροστά στις αποφάσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ για ένταση της καταστολής στο εσωτερικό και κλιμάκωση των ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων σε όλο τον κόσμο, γίνονται «αέρας» όταν οι «κατεπείγουσες» ανάγκες του κεφαλαίου οδηγούν όλες τις κυβερνήσεις του να παραβιάζουν συστηματικά, με Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου και fast track διαδικασίες, ακόμα και όσα προβλέπονται για τη λειτουργία του αστικού κοινοβουλίου...

Το διαβάζω και λέω: "καλά, δεν παίζεται ο τύπος!...."

 Και να σκεφτείς ότι πέρασε κι απ' το σχολείο της ΚΝΕ, κι έχει κάνει και Μαρξιστής σε κάποια φάση της διανοητικής του εξέλιξης..


Mου ήρθε στο νου ένα ανέκδοτο:

Πεθαίνει, λέει, το τσογκλανι και εμφανίζεται στην Πύλη του Παραδείσου αξιώνοντας από το Άγιο Πέτρο να μπει μέσα. Ο Άγιος Πέτρος τον ρωτά αν έχει τα προσόντα για να μπει μέσα· και, μεταξύ άλλων, το τσογκλάνι του λέει πως είναι "μαρξιστής"!


Ο Πέτρος δεν είναι σίγουρος και στέλνει έναν άγγελο να φωνάξει τον ύπατο σύμβουλό του, τον Κάρλ Μαρξ. Φτάνει στην Πύλη ο Μαρξ (από τη μέσα μεριά της πύλης, εννοείται...) κι ο Πέτρος του εξηγεί, "ο νεαρός θελει να μπει μέσα διότι λέει πως είναι μαρξιστής... θέλω τη γνώμη σου, Καρλ"


"Πετρο", του απαντά ο Μαρξ, "όπως νομιζω σου έχω ξαναπεί, το να δηλώνει κάποιος 'μαρξιστής' δεν είναι αναγκαία μεν αλλα ούτε και ικανή συνθήκη για να μπει εδώ μέσα... Επιπρόσθετα: αυτό το κωλόπαιδο λέει και ψέματα ..."